Recensie | Did I Mention I Miss You? (The DIMILY Trilogy #3) – Estelle Maskame

Recensie | Did I Mention I Miss You? (The DIMILY Trilogy #3) – Estelle Maskame

Een jaar na haar break-up met Tyler, besluit Eden om terug te gaan naar Santa Monica. Ze heeft een nieuwe liefde gevonden en beweert geen gevoelens meer te hebben voor Tyler. Tyler is vastbesloten om de vonk weer te laten overspringen en nodigt haar uit om zijn nieuwe huis in Portland te bezoeken, waar hij een opvanghuis voor tieners heeft opgericht. Langzaam maar zeker wordt het Eden duidelijk dat haar hart een keuze zal moeten maken.

Did I Mention I Miss You? geschreven door Estelle Maskame
Vertaald door: Jasper Mutsaers
Uitgeverij: Moon | March 6th 2017
Genre: Young Adult
Bladzijden: 320
Uitgave: Paperback
Voeg toe op Goodreads
Rating: One Star

Did I Mention I Miss You | De cover

Past weer precies bij de eerdere delen. Waar ik eerder klaagde over de personages op de cover (waardoor ik mijn eigen fantasie niet kan gebruiken) vind ik nu wel dat die rechterfoto precies bij Eden past. Precies de juiste uitstraling. En dat is helaas niet positief.

Did I Mention I Miss You | De binnenkant

Laat ik beginnen met vertellen dat ik flink baal! Ik had echt gehoopt dat in dit boek misschien positief zou eindigen!

Mijn 3 sterren recensie van deel 1 Did I Mention I Love You sloot ik af met de volgende woorden;

Het geheel voelt als een soap met meer slechte dan goede tijden en daar ben ik niet weg van. Grootste drama’s met vreemdgaan, seks, drugs…. allemaal goede ingrediënten die helaas niet zo goed gemixt zijn in dit boek! Het hele stiefbroer en zus drama moet in dit boek het epic thingy zijn maar eventjes tussen jou en mij…. Ze groeiden niet samen op, ze kennen elkaar net…. hoe zou dit het choquerende aspect moeten zijn?

In mijn 2 sterren recensie van deel 2 Did I Mention I Need You lees je de volgende woorden;

Meer van hetzelfde, meer zeurderig drama! Eden is echt een ontzettend onvolwassen drama queen en in dit boek heb ik echt ontzettend vaak met mijn ogen moeten rollen en moeten zuchten geheel in tienerstijl om haar pov!

Boek 3 Did I Mention I Miss You zal de einduitslag gaan geven voor de hele serie!

En dan kwam na lang wachten dus eindelijk boek 3 uit! En helaas…. Dit boek moest ik een rating van 1 ster geven!

Waarom 1 ster? Omdat het gewoon één grote herhaling van Edens dramatische gezeik is!

Het is gewoon een groot ja ik wil hem, nee ik kan niet!

Een tragisch verwend tienermeisje dat graag speelt met de gevoelens van andere!

En dan zichzelf heel erg graag zo zielig mogelijk vind!

Van haar eetstoornis probleempjes is niks meer te vinden in dit derde deel dus die tragische herinneringen zijn ook van de baan en wat overblijft is de enige grote klaagzang van Eden.

Wat zullen mensen wel niet denken!!!

Maar dat verstopt ze dan onder tegenstrijdig berichten als;

En nu lopen we dus weer hand in hand, Tyler en ik, en is alles weer normaal. Niemand hier weet dat we familie van elkaar zijn. Hoe zouden ze dat ook kunnen weten, en als ik naar de mensen om ons heen kijk, vraag ik me af waarom ik zo bang ben geweest hoe mensen zouden reageren als ze ontdekten dat hij mijn stiefbroer is. Het zijn vreemden, meer niet. Wat zij ervan vinden, boeit ons niet, en hun mening zou ons dan ook niets moeten doen.

Om vervolgens een stukje verder weer te irritant te zijn met zinnen als deze;

‘Wat ik nog wel wil weten,’ gaat ze met haar handen in haar zij verder terwijl ze me aandachtig bestudeert, ‘is hoe je genoemd wilt worden. Tylers stiefzusje, of…’ Haar stem sterft weg en ze kijkt me nerveus aan, alsof ze bang is de gevoelige snaar geraakt te hebben.

‘Stiefzus,’ zeg ik. Wat Tyler en ik ook van elkaar zijn, dát woord ben ik zéker niet. Nooit geweest ook.

Echt serieus, ik werd bijna zelf schizofreen van die wisselende gedachten van Eden.

Als je je in een boek ergert aan een personage ga je lopen muggenziften over dingetjes die ze dan zeggen. Ik heb dus dit hele boek me lopen ergeren op elke bladzijde en zelfs Tyler kon mijn leesplezier niet meer redden.

Een aantal keer heb ik het gewoon willen opgeven en het boek op zij willen leggen.

Mijn eindoordeel?

Ik denk niet dat ik snel nog een boek van Estelle Meskame zal oppakken. Wellicht als ze 25+ is en nog iets schrijft dat ik dan iets zal lezen om te kijken of zijzelf volwassen is geworden en personages neer kan zetten die me niet het bloed onder de nagels vandaan halen met hun verwende onzinnige gedrag.

One Star

2 reacties

  1. Bianca Schrijft schreef:

    Soms kan je niet anders dan de harde waarheid vertellen. Jammer dat hij tegen viel.
    Bianca Schrijft onlangs geplaatst…Recensie: Onverschrokken van Lesley LivingstonMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: