Recensie | Fataal Spel, Chinouk Thijssen

Recensie | Fataal Spel, Chinouk Thijssen

Wat voor een ziek spelletje is dit? Nadat haar zusje Jessie is ontvoerd, stuurt de kidnapper allerlei opdrachten naar Carmen. Alleen als ze gewillig meespeelt en alle raadsels oplost, zien de twee meiden elkaar nog terug. Althans, dat is wat de dader beweert. Samen met haar vrienden voert Carmen de bevelen uit, maar de uitdagingen worden steeds extremer en gevaarlijker. Hoe ver zal ze gaan om haar zus te redden?

Het Clavis-debuut van de populaire BookTuber Chinouk Thijssen. Een zenuwslopende young adult.

Fataal spel geschreven door: Chinouk Thijssen
Meer van deze auteur: Hij is van mij, Blindelings, Wonderland
Uitgeverij: Clavis | 26 March 2018
Genre: Young Adult
Bladzijden: 200
Uitgave: Hardcover
Voeg toe op Goodreads

Ik mocht dit (e-) boek ontvangen als recensie exemplaar van de auteur/uitgever in ruil voor een eerlijke recensie, hartelijk bedankt hiervoor!

De cover vond ik meteen erg tof! De ruwe achtergrond en de pose van het meisje geven het een duistere uitstraling. Na het lezen van de synopsis ben ik heel erg nieuwsgierig!

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Het is nooit leuk als je een recensie moet schrijven die niet positief is.

Vooral wanneer je de auteur kent en al eerdere boeken van diens hand hebt gelezen. Helaas heb ik bij dit boek wat minpuntjes die ik in het kopje hieronder ga benoemen. Dit kopje wil ik spoiler vrij houden.

Natuurlijk moet je bij het lezen van boeken ook gewoon je fantasie laten werken maar bij Fataal Spel was het wellicht net een tikkeltje te ver gezocht? Alles een beetje too much?

Na het lezen van de synopsis had ik hoge verwachtingen bij de raadsels en opdrachten die de ontvoerder naar Carmen stuurt. Wat ik hoopte te lezen was een spannende thriller met een beetje speurneuzerij! Ik hou van boeken waarbij je door middel van allerlei aanwijzingen achter een dader moet zien te komen.

Na het lezen van de eerste 30 bladzijden heb ik echter het gevoel dat ik dit al eerder las?

Carmen blijkt namelijk een tweelingziel te zijn van haar twee jaar jongere zus Jessie en kan daardoor door haar ogen zien en haar oren horen, het zij wazig. Ze geeft in het begin van het boek aan dat ze altijd wel elkaar konden aanvoelen maar deze gebeurtenis zou zeg maar de poort hebben geopend naar de speciale band.

Dit spreekt zichzelf alleen een beetje tegen omdat het niet de eerste keer is dat Jessie vermist word. En waarom openbaarde deze ‘gave’ zich toen dan niet al?

Natuurlijk weet ik niet of de auteur het andere boek ook gelezen heeft maar er zitten voor mij allemaal herkenbare punten uit andere boeken en series in. Zo kom ik halverwege een truc tegen die ik zag in Sleepy Hollow bij de heer Ichabod Crane en is de eindscène heel overeenkomstig met de martelende praktijken van A in Pretty Little Liars. De vage briefjes en pakjes die Carmen ontvangt van de ontvoerder doen me ook veel denken aan Pretty Little Liars maar dan onduidelijker.

Buiten deze stukjes om en de momenten waarop Carmen visioenen krijgt vind ik dat er te veel hak op de tak momenten zijn. Carmen gaat van verdrietig om een vermiste zus naar Netflixen en Skype gesprekken met haar huisgenoot. Als je zusje vermist is en je een idee hebt van de dader dan lijkt mij dat je non stop bezig bent om haar te vinden en je enkel in uitgeputte momenten slaap pakt.

De plot vond ik helaas niet sterk. Eigenlijk was al zo wat vanaf het begin voor mij duidelijk wie er allemaal wellicht mee te maken hadden. De reden waarom was echter pas duidelijk op het eind. En voor mij niet geheel logisch. Een beetje een mug/olifant gevoel. De oorzaak is vrij puberaal en de gevolgen zijn psychopathisch en gestoord.

Dit boek eindigt met een cliffhanger. Hoewel vergezocht ben ik toch benieuwd naar wie zich achter deze gebeurtenissen schuilhoudt.

Een mix van door verschillende boeken en series geïnspireerde taferelen. Zo voelt Fataal Spel voor mij. Wellicht voor de jonge, beginnende YA lezer een spannende thriller maar voor mij helaas teleurstellend.

In dit kopje staan dus heel veel spoilers. Lees niet verder als je Fataal Spel nog niet hebt gelezen.

Ik heb tijdens het lezen van dit boek mijn notitie app eigenlijk non stop geopend gehad. Ik heb echt heel veel dingen genoteerd die gewoon niet klopten voor mijn gevoel. Met het uitschrijven van al die notities is er een behoorlijke post ontstaan. Ik bedoel dit absoluut niet als ‘rant’ maar het liep gewoon allemaal niet lekker.

More »

Laat ik beginnen bij het begin…

Na 30 bladzijden had ik dus het gevoel dat ik dit verhaal al gelezen had!

Carmen en Jessie schelen twee jaar maar zijn qua uiterlijk net een tweeling. Door hun hechte band voelen ze elkaar goed aan en die band word alleen maar specialer wanneer Jessie word ontvoerd.

Ik ben even goed gaan nadenken en ben toen voor mijn boekenkasten gaan staan. Al gauw was ik er achter, drie jaar geleden las ik namelijk Duister Spel. De titel klinkt ook soortgelijk maar ook de synopsis lijkt sterk op die van Fataal Spel.

De 18-jarige tweelingzussen Rachel en Alice lijken verwarrend veel op elkaar. Ook voelen ze elkaars pijn. Wanneer de een op mysterieuze wijze verdwijnt, weet de ander dat het mis is. Ze fataalkrijgt vreselijke pijn. Uit alle macht probeert ze de waarheid te achterhalen. Maar wie kan ze vertrouwen? Kan ze zichzelf vertrouwen? Heeft de ontvoerder eigenlijk wel de juiste zus?

En niet alleen de synopsis maar ook de covers vertonen overeenkomsten. De zomerse jurkjes en de verweerde letters lijken veel op elkaar.

Zowel in Fataal Spel als in Duister Spel voelen de zussen wat er gebeurt met hun ontvoerde zusjes. In Duister Spel is het voor mij alleen aannemelijker dat de tweelingzussen een band voelden gezien zij een monochoriale-monoamniotische tweeling zijn. Ze hadden dus samen maar één placenta en normaal overleeft één van de twee dan niet.

Buiten deze overeenkomsten heb ik nog wat puntjes.

Helaas had ik op heel veel bladzijden dingetjes waar ik me aan ergerde of die niet klopten. Het is best een lijst helaas. Maar als ik een boek een mindere recensie toebedeel wil ik wel graag dat duidelijk is waarom.

Door het hele boek heen word er geïmpliceerd dat de politie te weinig doet of te langzaam werkt maar als je nooit bewijs overhandigt kan de politie ook vrij weinig!

Blz 44. Wanneer Carmen de helft van haar zus bff ketting in de brievenbus vind met een briefje besluit ze om de politie niet in te lichten want die werken te langzaam. 

Blz 50. Nieuw bewijs maar het is te laat om naar de politie te gaan dus gaat ze morgen wel.


Sommige dingen zijn gewoon echt niet logisch.

Blz 61. Tahnee is een half uur geleden naar boven gegaan.
Blz 62. Tahnee slaapt gewoon door als ik door haar kamer loop. Ik loop terug naar beneden om mijn laptop af te sluiten en alle lichten uit te doen. Ineens voelt mijn hoofd zwaar en ik knijp met mijn ogen. Ik ga op de trap zitten en voel me langzaam wegzakken.

Dan volgt een visioen. Wanneer ze hieruit ontwaakt volgt de tekst:

Ik schrik wakker. Ik moet naar mijn ouders toe. Het ze vertellen. 
Ik ren de trap af. Van het kastje in de gang pak ik mijn sleutels. De voordeur is al van het slot. Tahnee zal vast al weg zijn.

Op blz 62. is ze beneden en gaat ze op de trap zitten. Maar ze word wakker en rent van de trap af?

Daarnaast, Tahnee zal vast al weg zijn? Dus jij lag onder en daarna boven aan de trap te ‘slapen’ en je vriendin stapt gewoon over je heen om weg te gaan?


Op blz 70. belt Marissa naar Carmen. Als ik iemand bel dat diegene haar huis in de brand staat dan gaat dat zeg maar zo:

Carmen neemt op, ik schreeuw: CARMEN!!! GELUKKIG! BEN JE VEILIG? JE HUIS STAAT IN DE BRAND? WAAR BEN JE?

Bij Carmen en Marissa gaat dat echter zo:

M: Carmen?

C: ‘Ja,’ antwoord ik. ‘Hoe laat is het?’ Ik kijk op de wekkerradio die op Jessies nachtkastje staat. Het is iets over tweeën ‘s nachts.

M: ‘Car, waar ben je?’ 

Het blijft even stil.

C: ‘Hoezo? Ik ben bij mijn ouders.’

M: ‘O, gelukkig,’ zucht: ‘Ik was al bang dat je….’

Carmen gaat rechtop in bed zitten en doet een lampje aan.

C: ‘Waar was je bang voor? Wat is er aan de hand?’

M antwoord langzaam: ‘Het is je huis, je moet komen. Jullie huis… het staat in brand.’

Dit is gewoon niet geloofwaardig? Hierdoor zat ik me op te vreten en dat komt lezen nooit ten goede.


Blz 71. ‘Als iemand dit daadwerkelijk express heeft gedaan, is het poging tot moord. Iemand wilde ons dood hebben.’

Blz 73. ‘Wat heeft Paul eraan als ons huis er niet meer is?’ 

Het was toch duidelijk dat het een poging tot moord was twee bladzijden terug?

Wanneer er een briefje gevonden word aan de deur gaan ze wederom niet naar de politie want die doen toch niets…. Tja, als je met geen één aanwijzing naar ze toe gaat? Hun hebben geen visioenen hoor! In plaats daarvan gaat ze op de bank even slapen en daarna de Cosmo lezen…..


Wanneer je in je vastgebonden, naakte lijf probeert te ontsnappen aan je ontvoerder:

“Mijn blote kont schraapt over de houten vloer en – ah, nee! Dat is zeker weten een splinter.

Alsof je je ook druk maakt om zoiets op zo’n moment? Ah, nee…. iemand wilt me vermoorden en nu heb ik een splinter in mijn kont…..


Blz 81. ‘Chris belde toen je lag te slapen, zijn telefoon is gevallen en het scherm is kapot dus hij heeft je berichtje nu pas gezien.’

Op het kapotte scherm kon hij dus nu pas het berichtje zien…. over het huis dat in de brand stond! Maar op blz 75 wisten we al dat hij voorlopig bij zijn zus kon blijven.


Blz 91. De ontvoerder komt haar ouders huis in, ze pakt een knuppel en denkt terug aan de yogales die ze een jaar geleden een keer heeft genomen. Adem in, adem uit, namasté.

Serieus? Als een ontvoerder mijn huis in komt denk ik niet aan mijn yogales van een jaar geleden zodat ik weet hoe ik moet ademen en dan ook nog de groet namasté? Dat betekent ik buig voor jou?


Blz 101. Jessie belt midden in de nacht opeens naar de telefoon van Carmen. Jessie zegt: ‘H-help me…’ en Carmen loopt al snikkend naar haar ouders kamer. Maakt hen wakker en vraagt aan Jessie: ‘Jessie, pap en mam zijn hier. Wil je ze spreken?’

Hier liep ik toch flink te facepalmen want als je ontvoerde zusje je belt dan roep je het meteen uit en vraag je waar ze is lijkt mij?

Blz 102. Carmen: ‘Zou de politie dit kunnen traceren?’ Vader: ‘Bel morgenochtend meteen je provider, dan kunnen zij het nakijken. Ze mogen je alleen geen informatie geven, heb ik ooit eens gehoord, wel als het door de politie wordt gevraagd.’

Morgenochtend?????? En je provider? Wat dacht je van 112 nu meteen?

Blz 103. Het eerste wat ik de volgende ochtend doe is de rechercheur bellen, maar ik heb er weinig vertrouwen in dat hij iets voor elkaar zal krijgen. Dus besluit ik zelf de provider te bellen.

Terwijl ze in de wacht staat inspecteert ze haar te lange nagels. Het zal niet lang duren voordat er een zal scheuren of breken. En dan gaan ze allemaal. Ik kan ze beter uit voorzorg knippen.

First world problems people! En ja, nog steeds benaderd zij nergens de politie!


Blz 105. Met een gil gooi ik het kaartje in de doos en schop ik het geheel van de tafel. Ik veeg een traan van mijn wang en kijk naar de rotzooi die ik heb gemaakt. Een hoopje chaos op de keukenvloer.

Ik snap even niet hoe je Hong Kong Foei die doos van de eettafel afschopt? Mijn eettafel is vrij hoog en het lijkt mij dat je dan eerder alles van tafel veegt met je armen?

Vanaf nu gaat ze alles aan haar ouders laten zien, dan kunnen ze samenwerken. Het heeft al veel te lang geduurd voor er vooruitgang kwam in de zoektocht.

Hoe zou dat nu toch komen?

Na een ritje naar het mortuarium besluit ze om de volgende dag terug te gaan naar het casino…. waarom weer een dag wachten? Ze is al twee weken vermist maar ga gerust aan je bordje avondeten zitten, ‘s avonds gaat ze naar bed en zet haar telefoon op ‘niet storen’.

Grapje zeker? De telefoon waarop je ontvoerde zusje jou belde zet je op niet storen zodat jij een goede nachtrust hebt?


Na een visioen vertelt Carmen aan haar ouders en vrienden dat Jessie haar ontvoerders hoorde praten over de tweelingziel toestand.

Blz 115. Iemand heeft haar verteld dat we tweelingzielen zijn.

Ik denk dat dit de één van de grote onthullingen had moeten zijn (helaas had ik dit vermoeden al in het begin van het boek) maar de manier waarop Carmen reageert doet me denken dat het lichtje wel brand bij haar maar er niemand thuis is!

Op blz 121. komt Marissa opeens met Misty de paragnost die haar vermiste neefje heeft teruggevonden. Toch fijn dat ze daar twee weken later mee aan komt. Maar daar geloven de ouders weer niet in…. want tja…. tweelingzielen is natuurlijk veel aannemelijker. De paragnost heeft een stereotyperende ‘gypsy op de kermis’ uitstraling en apart accentje en wanneer ze een spreuk uitspreekt heb ik het niet meer:

Hij begint namelijk met : ‘Cum la, cum la…. Waarom Cum? En paragnosten die spreuken doen?


Als 18 jarige mag ze niet zelf bepalen of ze naar bed gaat en wanneer ze hoofdpijn veinst en haar moeder haar een paracetamol geeft lees ik dit:

Ik neem de paracetamol aan en het glas dat ze in de tussentijd vult met water. Gelukkig hoef ik niet te laten zien dat ik het doorgeslikt heb.

Op één uhhhh moet je met 18 laten zien dat je een paracetamol doorslikt? En twee, gelukkig hoef je niet te laten zien dat je hem hebt doorgeslikt? Deed je dat dan niet? Was het soms bedoeld dat ze de paracetamol weggooide? Wat ook weer raar is want een paracetamol doet niks… het is geen slaappil ofz zo?

Vlak daarna gaat ze naar boven en zoekt ze haar spullen bij elkaar. Een hele selectie zwarte kleding, gelukkig is het merendeel van haar garderobe zwart.

Uhm… Ze slaapt in Jessies kamer en haar huis is afgebrand? Welke garderobe? Ook gaat ze zachtjes de trap af en slaat ze de tweede krakende tree over. Maar halverwege de trap gaat de deur naar de gang open en heeft haar vader haar gehoord. ‘Shit, vergeten de tweede tree over te slaan.’ Dat hoor je zelf toch meteen als je er op staat?

One StarOne Star

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

7 comments

  1. Ik zag je aantal sterren op goodreads and was al heel benieuwd naar je recensie. Hele duidelijke recensie. Wat mij betreft overigens vooral ook een noot voor de redactie. Dit soort dingen kunnen gebeuren als je aan het schrijven bent, maar een goede redactrice of redacteur heeft hier wel oog voor, wat mij betreft.

    1. Ja mij lijkt dat na de proeflezers en de redactie sommige puntjes echt niet meer er in hadden mogen staan. Altijd jammer als je een boek niet geweldig vond maar hopelijk is het kritiek waar de auteur en/of uitgever wat aan heeft!

  2. In een aantal punten kan ik me wel vinden, maar zeker wat Marissa doet is denk ik allemaal foreshadowing en geen ”fout’. Nu had ik zelf al heel snel door wie het gedaan had, dus dat is ook wel anders, denk ik.

    1. Ik had helaas ook al meteen door wie er achter zaten dus weet niet hoe dat anders is? Maar er zaten gewoon te veel fouten in om een goed kloppend geheel te maken. Erg jammer. Marissa schrijf ik op zich geen fouten toe in mijn recensie ik zeg enkel dat hoe het telefoongesprek verloopt ongeloofwaardig is. En dat zij na twee weken vermissing pas met een paragnost komt die kan helpen is natuurlijk ook vreemd om te lezen.