Recensie | Leeuwenhart (De laatste wachter #4), Alexandra Penrhyn Lowe

Recensie | Leeuwenhart (De laatste wachter #4), Alexandra Penrhyn Lowe

Er is geen weg terug - Eveline Sevenster moet de strijd aangaan met een onverslaanbare vijand: de onsterfelijke Broeders van Belial. Zonder hun zielen zijn ze gevaarlijker en machtiger dan ooit, en onder aanvoering van hun nieuwe leider ronselen ze tieners van over de hele wereld voor hun genootschap. Wie zich niet bij hen wil aansluiten, sterft.

De balans tussen goed en kwaad is verstoord en demonen razen over de aarde, zaaien dood en verderf en nestelen zich in de lichamen van tienduizenden onschuldige mensen. De aarde stevent in een spiraal van toenemend geweld af op haar ondergang.

Met het zwaard van Jeanne d'Arc in haar bezit, is Eveline aangewezen om de wereld te redden. Maar... is ze klaar voor deze taak?

Leeuwenhart (De Laatste Wachter #4) geschreven door Alexandra Penrhyn Lowe
Meer van deze auteur: Wolfsbloed (De Laatste Wachter, #2), Nachtrijder (De Laatste Wachter #3)
Serie: De Laatste Wachter #4
Uitgeverij: A.W. Bruna | februari 2017
Genre: Young Adult
Bladzijden: 320
Uitgave: Paperback
Voeg toe op Goodreads
Rating: One StarOne StarOne StarOne StarOne Star

Ik mocht dit (e-) boek ontvangen als recensie exemplaar van de uitgever in ruil voor een eerlijke recensie, hartelijk bedankt hiervoor!

Tijdens het lezen van de boeken van Alexandra kom je er achter waarom er gekozen is voor de afgebeelde dieren. De covers van de boeken passen steeds perfect bij elkaar!

Deze is wel mijn favoriet door de prachtige leeuw voorop!

Ik hoor wel vaak dat mensen geen spannend verhaal verwachten door deze covers, zo zie je maar dat je een boek niet kunt beoordelen op zijn uiterlijk!

wachter

November 2016, dat is hoelang ik al wacht op een vervolg! Na de laatste bladzijden van Nachtrijder moest ik meer lezen! Deze serie heeft absoluut een verslavende factor!

Ik heb al in mijn recensies van de eerdere delen gezegd dat Alexandra een schrijfstijl heeft die je gegarandeerd uit een lees dip haalt. Zo ook weer met dit vierde deel! Eigenlijk te druk om te lezen sloeg ik dit boek open en echt elke vrije minuut zat ik vastgeplakt aan dit boek.

Het begint direct spannend, en al was het anderhalf jaar terug dat ik deel 3 las, ik was meteen terug in de wereld van Eveline. Door de spannende gebeurtenissen in het eerste hoofdstuk zit ik meteen weer op het puntje van mijn leesplek. Waar Eveline in de vorige boeken nog omringd werd door mensen is ze hier moederziel alleen in Italië.

Terug in Nederland verblijft ze op de boerderij van haar grootouders en heeft eigenlijk geen idee wat ze nu met haar leven aan moet. De Wilde Jacht is terug naar de onderwereld. De andere Wachters door hun meegenomen en haar beste vriendin Cleo is dood.

Na een eenzaam jaar met enkel de zwijgzame Garon aan haar zij, komt plots een eind aan zijn leven. En in plaats van rustig over te gaan stalkt hij haar en eist hij dat ze zijn overleden kleinzoon Azer naar hem brengt.

Wanneer Eveline besluit om met een Quija bord de geest van Azer op te roepen opent ze een poort waardoor de ene na de andere demon verschijnt en haar belaagt. Wanneer haar redder in nood zich openbaart is dat het startsein voor een nieuwe strijd tegen de Belial Broeders.

Een perfect spannend verhaal, met heerlijke inspiratie uit The Hunger Games en een bevredigend, afsluitend einde!

Een serie met hoge verslavingsfactor waardoor je vastgeplakt gaat zitten aan de bladzijdes!

Soms worden er woorden gebruikt die niet echt passen bij de YA leeftijd. Zo moest ik toch echt even gaan Googlen naar de woorden in de volgende zinnen:

Constance, brutaal als altijd, vroeg of ze ‘s nachts mochten zwemmen. Dat mocht van Elois. En naakt, mocht dat ook? Dat was nog beter, zei de bediende lachend, ze waren vrij om te doen wat ze wilden.

Het was het startsein voor een zwembacchanaal dat tot diep in de nacht duurde.

  • zwembacchanaal
    feest in de oudheid ter ere van de Romeinse wijngod Bacchus waarop veel gedronken werd.

Elke avond feestten ze in het zwembad, werd er geflirt, gezoend en wisselden mensen nogal eens van bungalows. Eveline dacht dat Soulwave zo langzamerhand met ieder meisje had gezoend. Ook met haar, want ze had Azers advies in haar oren geknoopt – en op de derde avond had ze er ook gewoon zin in, dus waarom niet? Het laisser-faire van de anderen was besmettelijk en Eveline vond het steeds gemakkelijker om zich eraan over te geven.

  • laisser-faire
    is een in de economie gebruikelijke uitdrukking voor de vrijheid van productie en (handels)verkeer; letterlijk is de betekenis ongeveer “maar op zijn beloop laten, maar laten gaan, de vrije hand laten”, het tegengestelde dus van dirigisme en interventionisme.

Voor mij waren dat puntjes waar ik toch even uit het boek losgerukt werd omdat ik niet wist wat dit betekende. Zonde van de leesflow waar je heerlijk inzit bij deze boeken.

One StarOne StarOne StarOne StarOne Star

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: