“If I had a world of my own, everything would be nonsense. Nothing would be what it is, because everything would be what it isn't.
And contrary wise, what is, it wouldn't be. And what it wouldn't be, it would. You see?”

Recensie | Maar een mens, Mireille Schipper

Recensie | Maar een mens, Mireille Schipper

De 17-jarige Haiden is al twaalf jaar bevriend met Elliot. Ze doen alles samen en als Elliot in een ongeluk overlijdt, weet Haiden zich geen raad. Met een hectisch familieleven, een vriendin met haar eigen problemen en pestkoppen op school probeert Haiden zich staande te houden, maar dan komt Elliot terug...

Maar een mens geschreven door: Mireille Schipper
Uitgeverij: Boekscout | april 2019
Genre: Young Adult
Bladzijden: 189
Uitgave: Paperback
Voeg toe op Goodreads
two-stars

Ik mocht 'Maar een mens' ontvangen als recensie exemplaar van de auteur/uitgever in ruil voor een eerlijke recensie, hartelijk bedankt hiervoor!

De cover geeft niet veel weg. Door de tekst ‘Het verlies van een vriend’ en de wat droevige uitstraling van de cover lijkt ‘Maar een mens’ een zielig boek te zijn.

maar

Ik ontving een e-mailtje van de auteur met daarin de vraag of ik haar pas verschenen boek zou willen recenseren. Na het lezen van een kleine preview op haar site besloot ik in te gaan op haar aanbod.

Ik wist niet goed wat te verwachten want met iemand die terugkomt uit de dood en de tekst die ik las over de auteur: “Mireille is een kunstenares op de kunstacademie en geniet ervan om haar werken zowel een vrolijke als een lugubere ondertoon te geven“, gingen mijn verwachtingen naar een wat donkerdere fantasy wellicht?

Waar ik dacht dat ik een fantasy in handen zou krijgen blijkt het tegendeel waar. Het is eerder een vrij zielig verhaal over wat verdriet met mensen doet.

Verschillende soorten verdriet en rouw passeren de revue in dit boek maar helaas is het niet geheel samenhangend.

De hoofdpersoon Haiden verliest weliswaar zijn beste vriend waardoor je enigszins compassie voor hem begint te voelen maar heeft zelf op andere momenten het inlevingsgevoel van een stoeptegel.

‘Maar ik ga dood,’ snikte ze, ik keek haar neutraal aan. ‘Is goed joh.’ – Haiden, blz 101

De manier waarop in dit boek met problematische zaken word omgegaan is niet echt positief te noemen voor een young adult boek. Juist in deze leeftijdscategorie zou duidelijk moeten worden gemaakt dat zelfdoding geen oplossing is.

De personages zijn een beetje overtrokken en dan met name de volwassene. Ik begrijp dat de auteur nog jong is en daardoor wellicht net iets anders denkt maar veel van de dingen die de volwassene in dit boek zeggen of doen is gewoon erg onrealistisch.

Zo is een overplaatsing binnen een bedrijf, een abrupte verhuizing en naamsverandering in 2 dagen niet realistisch. En ook het gedrag van de stiefmoeder van Elliot is erg vreemd. Een volwassene gaat niet de politie bellen wegens stalken omdat een minderjarige vriend van haar overleden stiefzoon één keer naar haar huis kijkt.

De moeder van Haiden is er één van ‘de pot verwijt de ketel’. Waar zij met een erg belachelijk dreigement komt omdat een ander niet voor zijn kind ‘zorgt’ kunnen we niet zeggen dat zij de prijs voor eerste klasse ouderschap verdient. Het absurde dreigement zou echter alleen angst kunnen inboezemen bij een BN-er. En de eisen die zij stelt aan de moeder van de 17 jarige Jezebel zijn een beetje old fashioned… Elke dag ontbijt maken en er uit school meteen weer zijn is in deze tijd eerder iets wat je doet voor een 10 jarige! Met een baan is dat een stukje ingewikkelder. Ik snap dat de auteur een sfeer van een nalatige, slechte ouder neer wilt zetten maar de manier waarop is ietwat ongeloofwaardig door de eisen die gesteld worden zo absurd te maken voor bij een bijna volwassene.

“Als je dat niet doet maak ik dit verhaal aan elk roddelblad bekend.” blz 98

Het einde van dit boek is helaas voor mij ook alles behalve bevredigend. Ik heb me eerlijk gezegd behoorlijk lopen opvreten. Het feit dat iedereen die op de hoogte werd gebracht maar vrede leek te hebben met de situatie terwijl deze ook voorkomen had kunnen worden is mij een raadsel.

Mijn recensies zijn altijd erg eerlijk en ook bij deze kan ik dus niet anders dan zeggen waar het op staat.

Er zitten erg veel taalfouten in. Ook voelen conversaties soms meer als een opsomming aan in plaats van een gesprek tussen twee personen. En zo nu en dan is niet helemaal duidelijk welke persoon nu aan het woord is.

Zelf ben ik geen kampioen in de Nederlandse taal! Maar van een boek dat € 20,50 kost mag je meer verwachten dan je om de zoveel bladzijdes te ergeren aan foutjes.

Waar mensen werken worden foutjes gemaakt. Mijn advies is dan ook nog eens met een kritisch oog te kijken naar ‘Maar een Mens’. 

 

two-stars
Cover
three-stars
Verhaallijn
two-half-stars
Personages
one-star
Schrijfstijl
one-star
Overall: two-stars

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: