Recensie | Wat zou Martin doen? – Nic Stone

Recensie | Wat zou Martin doen? – Nic Stone

Justyce is een goede jongen.Hij haalt uitmuntende cijfers. Hij staat altijd klaar voor zijn vrienden. Waarom is hij dan degene met handboeien om?

Justyce McAllister haalt hoge resultaten op school, is aanvoerder van de debatclub en hij mag volgend jaar naar Yale. Maar dat doet er allemaal niet toe als een politieagent handboeien rond zijn polsen sluit. Uiteindelijk wordt Justyce weer vrijgelaten, zonder verdere aanklachten (en ook zonder excuus), maar het incident houdt hem bezig.

Nu hij verhuisd is naar een betere wijk, wordt hij nog steeds lastiggevallen door de jongens uit zijn oude buurt en hij voelt zich ook niet welkom in zijn nieuwe klas. De enige uitzondering is Sarah Jane, Justyce' knappe – en witte – debatpartner, van wie hij wenste dat hij haar niet zo leuk vond. Op een dag rijdt Justyce samen met zijn beste vriend Manny rond in de auto – raampjes open, muziek hard aan. Dat valt niet in goede aarde bij een automobilist die naast hen staat te wachten voor het stoplicht. Maar zijn twee brutale jongens die het volume net iets te hard zetten reden genoeg om een wapen te trekken?

Wat zou Martin doen? geschreven door: Nic Stone
Meer van deze auteur: Zij en ik
Illustraties: Caren Limpens
Uitgeverij: Best of Ya | 14 February 2018
Genre: Young Adult
Bladzijden: 244
Uitgave: Hardcover
Voeg toe op Goodreads
three-stars

Ik mocht 'Wat zou Martin doen?' ontvangen als recensie exemplaar van de auteur/uitgever in ruil voor een eerlijke recensie, hartelijk bedankt hiervoor!

Op één wil ik aangeven dat ik het echt heel erg vind hoe er, bijvoorbeeld in Amerika, omgegaan word met racisme. De mensen van buitenlandse afkomst die daar zomaar het slachtoffer worden van politie geweld etc vind ik echt ongelofelijk! En de Black Lives Matter kwestie is dus zeker iets wat ik steun.

Boeken over racisme, daar mogen er zeker meer van komen! Want het is gewoon te dom voor woorden dat vandaag de dag dit nog steeds actueel is. Het is geweldig om te zien dat veel auteurs tegenwoordig proberen verschillende problemen onder de aandacht te brengen en proberen onze samenleving positief te beïnvloeden.

Toch heb ik dit boek een lagere rating gegeven…. En eigenlijk ben ik daardoor dus best huiverig voor deze recensie…. #peerpressure en #veroordeeldworden…. dat is de angst!

Maar ik ben altijd eerlijk in mijn recensies en daar stop ik dus ook niet mee omdat een boek een bepaald onderwerp heeft dat gevoelig ligt.

Ik vind de cover erg tof! De pijlen staan voor de tweestrijd die Justyce voelt en op de achterkant van dit boek zie je illustraties die heel goed matchen bij het verhaal!

De afschuwelijke dingen die Justyce overkomen zijn helaas realistisch en ontzettend pijnlijk om over te lezen. En ik kan me daar zo boos over maken tijdens het lezen van dit boek. Toch mankeert er ook wat aan dit boek. Een echte band met de personages kreeg ik niet en alles was een beetje te vreemd van tijd tot tijd….

Want aan de ene kant schrijft Nic Stone een verhaal over racisme waardoor ieder bij zich zelf zou moeten nadenken voor hij ook maar zoiets stoms in zijn hoofd haalt maar aan de andere kant zijn de donkere mensen in dit boek goed of bendeleden en zijn alle witte mensen slecht…..

De vrienden van Justyce en Manny zijn ofwel bendeleden of witte vrienden die zich verkleden als Ku Klux Klan voor een statement?

Het voelt niet helemaal realistisch?

In deze tijd durft denk ik niemand gekleed als KKK de straat op te gaan!

En als ik denk aan Martin Luther King denk ik aan zijn droom dat er een tijd komt waarin betekenis word gegeven aan het feit dat alle mensen gelijk zijn geboren.

Maar nu moet ik eerlijk zeggen dat ik in dit boek soms wel omgekeerde discriminatie voelde….

Begrijp me niet verkeerd, ik snap de hele context maar al te goed! Zelfs de tweestrijd die Justyce voelt is mij niet vreemd. De twijfel over waar je nu bij hoort en het niet geaccepteerd worden door beide kanten is mij bekend. Maar ik had op sommige stukjes toch wel een beetje het gevoel dat ‘witte mensen’ ook aardig over één kam werden geschoren.

Wat me dus een beetje dwars zit na het lezen is dat dit verhaal heel erg roept dat je niet elke persoon met een donkere huidskleur over één kam moet scheren maar dat sommige personages dat andersom wel doen bij witte mensen.

Dus hoewel ik dit boek goed vond. Ik het haat dat er überhaupt iets als racisme bestaat. En ik graag meer boeken over dit onderwerp zou willen lezen! Moet ik wel zeggen dat na het lezen van dit boek je wellicht het gevoel hebt dat je je moet schamen dat je ‘wit’ bent.

Tenzij je een wit joods persoon bent…. Want joden hebben ook geleden tijdens de Holocaust en worden ook gediscrimineerd dus die zijn wel oké volgens de jongens….

Justyce:

‘Mam, SJ is joods! Ik weet dat je problemen hebt met witte mensen, maar haar volk heeft ook geleden.’

Maar dat maakt niet uit volgens de moeder van Justyce:

‘Dat maakt niet uit jongen. Je ziet niet aan haar huidskleur dat ze Joods is. In deze wereld is het zo: als het er wit uitziet, is het wit.’

Voor mij is dit dus een beetje too much…. Dus als je wit bent, niet van joodse afkomst en dus niet geleden hebt dan ben je basically een slecht mens? Of dan heb je iets tegen donkere mensen?

Voor mij had dit echt het perfecte boek geweest als de problemen met ‘witte mensen’ niet zo heftig waren aangeduid en er wat meer tijd besteed was aan het uitdiepen van de heftige gebeurtenissen die Justyce overkomen.

three-stars
Cover
four-stars
Verhaallijn
two-stars
Personages
two-stars
Schrijfstijl
three-stars
Overall: three-stars

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

5 comments

  1. Ik vind het een mooie en respectvolle recensie. Het is goed om te zien hoe racisme er nu nog steeds is. Natuurlijk zullen er ook groepen zijn die zo denken over blanke mensen. Maar zorg ook in dat geval dat je tegengeluid hebt in je boek. Want nu doet de auteur precies waar blanke auteurs van beschuldigd worden. Zij zet alle blanken neer als racist als ik het zo lees.

  2. Grappig ik vond dat juist 1 vd dingen die het boek sterk en anders maakte, dat discriminatie niet vanuit 1 hoek komt. Vooroordelen zijn er in elke huidskleur helaas.
    En dat maakt dit geen leuk boek, maar voormij in iedergeval wel een heftig boek waar je nog ff aan blijft denken als je hem uit hebt.

  3. Ik heb het boek niet gelezen, maar na het lezen van jouw recensie snap ik wel waarom je je stoort. Ik vind het sowieso al raar dat ze over witte mensen praten en niet over blanken. Wat discriminatie betreft mag je ook geen zwarte mensen zeggen, dat vind ik al heel raar overkomen in de flaptekst.

    Jammer dat een boek met zo’n belangrijk onderwerp het dan toch niet helemaal goed weet over te brengen.